Monday, 31 July 2017

किती सुंदर आहे!

किती सुंदर आहे!

तुझ्या आणि माझ्यात असलेल्या अवकाशात

आहेत काही माझे रंग
आहेत काही तुझेही

तुझे आणि माझे रंग मिसळून
जन्म घेणाऱ्या नव्या रंगाचं अस्तित्व
किती स्वाभाविक आहे ना!

समागम नसतो फक्त शारीरिक मर्यादेत  


विचार,भावना,जाणीवा
एकरूप होत जातात एकमेकांमधून

संवेदना अंगभर असतात
तशाच मनभर देखील

स्पर्श वर्तुळांची मर्यादा आहे शरीर
पण मनभर उमटणारी अर्थ वर्तुळं  
त्यांनी कधी कोणती मर्यादा मानलीय?

आपले रंग,आकार,सामर्थ्य घेऊन
तसा तर प्रत्येकजणच असतो
आपापल्या परीने परिपूर्ण

पण तरीही एकमेकांमधल्या अवकाशात
असतातच ना

अनंत शक्यता सहजीवनाच्या

असू देत न माझे “मी”पण आणि
तुझे “मी”पण

आपापल्या जागी अभंग

पहिल्या टिंबापासून पूर्णविरामा पर्यंत
सोबत असणारच आहे ते

तरीही मधल्या प्रवासातली
तुझ्या माझ्यातली समजूत   

किती सुंदर आहे तिचं
आपल्या दोघांत असणं!


Thursday, 23 March 2017

राधा..


राधा..
तरल जाणिवेचा स्वर आहे राधा
जगण्यातल्या चैतन्याचं स्पंदन राधा!

कणाकणाने रसरसून उमलण्यातली उत्कटता आहे तिचं असणं.
आणि त्या प्रत्येक कणातलं सौंदर्य मनसोक्त उधळून देण्यातली तिची सहजता,

स्वतःमधल्या बेभान एकतानतेचं नाव आहे राधा!

पण नुसत ‘राधा!’ या मनाला झालेल्या जाणिवेत खरंच एकटी ‘राधा’ आहे?
नाही ना?
तिच्या एकटीचं नाव येतच नाही ओठावर आपल्या.

कारण एकटी ‘राधा’ अपूर्ण आहे!
आणि तरीही या अपूर्णतेमध्येच किती सौंदर्य आहे.
पूर्णतेकडे घेऊन जाणाऱ्या एका सहज सुंदर प्रवासाचा माग आहे!

त्या परिपूर्णतेत विलिन झाल्यानंतर देखील मागे उरलेली तिची स्वतःची परिपूर्ण वेगळी ओळख आहे!

‘मृण्मयी’...राधेचं दुसरं नाव!                      
याच मातीतली..याच जगातली..म्हणून आहे ती मृण्मय.
पण असं आहे खरंच?
नाही!

कारण ती तर जाणिवेने जगणाऱ्या प्रत्येक संवेदनशील स्त्री च्या मनात आयुष्याच्या वेगवेगळ्या टप्प्यावर तिला भेटते!

या अर्थाने ती चिन्मय आहे!
तिचं अस्तित्व,तिचं असणं सगळं इथल्या मातीत रुजलेलं..

याच मातीत, जमिनीवर रुणझुणती आहेत अजूनही तिची पावलं.

मातीच्या या पावलांना सदैव लागलेली ओढ मात्र आहे नीलवर्ण आकाशाची.
तिच्या रक्तातूनच वाहतोय प्रेमाचा आदिम प्रवाह अखंडपणे.

म्हणून स्वतःचा स्वीकार ती रूढ पारंपारिक बंधनापलिकडे जाऊन करू शकते वेळोवेळी.

दोन व्यक्तींमध्ये असलेल्या अवकाशाचं भान आहे उत्कटतेने एकमेकांवर असलेल्या प्रेमात. आणि याच अवकाशात त्यांना एकमेकांबद्दल वाटणारी अनिवार ओढ ही आहे.  

प्रेम भावनेचा कोणताही विभ्रम व्यर्ज नाही त्यांच्या या अलौकिक नात्यासाठी.

काळ आणि अवकाशाच्या परिघात घडणारे सगळे अविष्कार जणू त्यांच्या एकरूप होण्यासाठीच घडत असावेत युगानुयुगे.

तिची लोभस आकाशाचं निळेपण सामावून घेणारी स्वप्नं..
मेघरंगात रंगलेली. मातीच्या हिरव्या लवलव अन्कुरातून व्यक्त होणारी.

आपल्या अनंत डोळ्यांनी कान्हाच्या प्रत्यक्ष भेटीची आस ठेऊन असलेली,  युगानूयुगे त्याची वाट बघणारी राधा!

तिची आठवण म्हणून का आहे लवलवणारं एक स्वप्नाळू मोरपीस त्याच्याही डोक्यावर?
तिचं हे वाट बघणं कदाचित संपेल..न संपेल..

तिच्या अस्तित्वातच आहे कमालीचा सोशिक संयम.
संपूर्ण आपलेपणा आणि क्षणात सर्वस्व उधळून देण्याची मन:पूर्वकता..

तिच्या बंद ओठाआड असलेलं मौन चराचरातल्या थेंबा
थेंबातून बोलकं होतं..त्यावेळी राधा असते आपल्या प्रियतमाला भेटण्यासाठी असलेली अधीर,उत्सूक प्रियतमा.

खरंतर राधा आहे एक प्रतीक,
पृथ्वीचं..!! धरेचं..!

आणि कान्हा आहे असीम,अखंड घननीळ आकाश!
तिला संपूर्ण वेढून असलेलं!

या जमिनीवर असलेल्या सजीव आणि निर्जीव सृष्टीतल्या असंख्य साद प्रतिसादाचं विश्व म्हणूनच तिच्यात सामावलेलं आहे.

सृष्टीच्या अनेक अविष्कारांचं खरेपण आहे तिची जगण्याची प्रेरणा.
तिचा कान्हा तिचा सोबती आहे, सखा आहे, सहचर, सर्वस्व आहे.
त्याच्या असण्यात तिचे अस्तित्व पूर्ण होते.

तो आहे म्हणून ती आहे..
आणि ती आहे म्हणून तर तो देखील आहे.

तिचा घननीळ..मिलनाच्या ओढीनं सर्वांगानं तिला सामावून घेण्यासाठी आवेगाने झेपावलेला तिचा प्रियकर.
सरींवर सरी तो बरसत राहतो बेधूंद आणि ती चिंब भिजता भिजता
उमलून येते आतून असोशीने.

तो उतरतो अलगद नदीच्या झुळूझुळूणाऱ्या पाण्यात
त्यावेळी पावलाखालच्या मऊ मऊ गवताच्या पात्यावर अलगद उतरतात
त्याच्या बासरीचे सूर.

तिला शोधत वारा निघतो रानोमाळ त्या क्षणी देखील ती तिथेच असते.
त्याच्याकडे बघत, अनिमिष नजरेने, पापणीदेखील न लवता..
कणाकणाने त्याच्या अस्तित्वात समर्पित, कृष्णरंगात
एकरूप त्याची सखी! 

या मिलनाचे रंग आकाशभर उमटतात तेव्हा कान्हा आणि राधा वेगळे कुठे असतात?
राधाच्या मृण्मय पावलांनी कृष्णवर्ण आकाशात चांदण्यांची रांगोळी उमटते आणि कान्हाच्या सप्तसूरांनी राधेच्या कणाकणात सृजनाचे बीज रुजते!

राधेचं फुलणं..राधेचं वारेमाप सर्वस्व उधळून प्रेम करणं..

राधेचा प्रत्येक ऋतू त्याच्या परिचयाचा!

रूढ बंधनांचे पाश ओलांडून तिची मनस्वी ओढ त्याला पुन्हा पुन्हा खेचून आणते तिच्याकडे!

कल्पन्ताचे आणि युगानुयुगांचे अंतर पार करून! 

Monday, 26 September 2016

नुसतं प्रेम कर!


बाल्कनीत काही झाडं आहेत आमच्याकडे..बरीच आवडती झाडे खाली सोसायटीच्या कॉमन जागेत लावली आहेत.
गुलाबाची आहेत आणि एक पामचं पण आहे.

खास मला आवडतं म्हणून एक जाईचं रोप आम्ही आणलं.
छानशा मोठ्या कुंडीत ते लावलं. हळूहळू ते मोठं झालं..पूर्वी नाजूक वाटणारा वेल इतका विस्तारला की आमच्या बाल्कनीतून तो शेजारच्या घराच्या बाल्कनीत विसावला.
वेळच्या वेळी त्याला पाणी घालणं आणि घरीच तयार केलेलं खत त्याच्या मुळांशी मशागत करून घालणं हे फार मनापासून करायचे मी.

बाल्कनीतल्या त्या कोपऱ्यापासून आमच्या दिशेने वळवलं तरी त्याच्या फांद्या शेजारच्या बाल्कनीकडेच वळायच्या..त्याचा नैसर्गिक कल तो असावा कदाचित..हळूहळू त्याला फुलं यायला लागली..अर्थातच त्याचा सगळा विस्तार शेजारच्या बाल्कनीत असल्यामुळे हात जिथपर्यंत पोहोचेल तितकीच फुले मला काढता येत असत..शेजारच्या घरात मात्र फुलंच फुलं..जाईच्या फुलांचा घमघमाट असायचा शेजारच्या बाल्कनीत!
कधीतरी पूजेला जास्त फुलं हवी असतील तर ती आम्हाला आमच्या शेजारच्यांना मागावी लागत..
त्यांच्या बायकोच्या केसात जाईचाहातभार लांब गजरा असे!!
आणि गजऱ्यासाठी फुलं हवी असतील तर मला मात्र त्यांना ती मागावी लागत..
एकूण काय तर बहर त्यांच्या घरात आणि "काय हा तुमच्या वेला चा कचरा" म्हणून गाऱ्हाणी आमच्या दारात..
शिवाय अधून मधून वेड्यावाकड्या पद्धतीने त्यांनी वेलाची कटिंग केली तरी मला त्याच्या किती वेदना होतात..
त्याची फुलं दुरुनही मला आनंद देत..रोज आठवणीनं पाणी घालणं हे ही माझ्याकडून सहजपणे होत असे.
हळूहळू फुलांसाठी तो वेल शेजाऱ्यांचा आणि पाणी, खत..देखभाल यासाठी आमचा असं एक रुटीन ठरून गेलं..

कधीतरी कातर संध्याकाळी टपोऱ्या कळ्यांनी भरलेल्या त्याच्या रुपाकडे नजर जायची..अर्धवट उमललेल्या त्या फुलांचा मोहक गंध वातावरणात भरून राहिलेला असायचा..असं वाटे की त्या कळ्यांना हळुवार स्पर्श करावा..तो गंध डोळे मिटून अनुभवावा..
पण मध्ये एक भिंत..
काही केल्या मला ती पार करता येणे शक्य नव्हते.
केवळ बघून समाधान मानणं कधी कधी शक्य होत नाही.
तू अपेक्षा करू नकोस..तू फक्त देत रहा..
करत रहा..
म्हणणं किती सोपं आहे नाही?
त्याचं अस्तित्व..माझ्या इतक्या जवळ आहे आणि त्याचा बहर.. उमलणं..फूलणं मात्र लांब..
मी एक आयुष्यावर भरभरून प्रेम करणारी साधी व्यक्ती..

माझा आनंद दुसऱ्या कोणी मला ओंजळभर देईल यासाठी मी वाट का बघायची? आणि किती?
कारण आहे या परिस्थितीत बदल तर घडून येण्याची शक्यता तर नाहीच.
आता कधी या गोष्टीचा त्रास पण होतो..
मला आता हा नकोच म्हणून त्याला मुळापासून उपटून काढून टाकता येत..ना त्याची जागा बदलता येत..

आता मला हवाच म्हणून मोठ्या प्रेमानं वाढवलेल्या, जोपासलेल्या या वेलानं मला आयुष्याच्या मूलभूत प्रश्नापाशी आणून सोडलंय..

प्रेम कर पण अपेक्षा मात्र करू नकोस...अध्यात्मिक मार्गावरची साधक असते तर सोपं झालं असतं, नाही? 


          



असंच होतं..
आयुष्यातले अगदी साधे वाटणारे आनंद देखील इतके प्रश्न निर्माण करतात मनात.
काय म्हणणं असतं तसं बघायला गेलो तर आपलं?
अगदी साधं.. शिवाय आपल्या हक्काचं असलेलंच हवं असतं की आपल्याला.
लोकांचं काही तर त्यांनी स्वतः हून दिलं तरी आपण पटकन घेणार नाही.
असे असतांना अगदी सध्या वाटणाऱ्या गोष्टी देखील विचार करायला लावणारे प्रश्न घेऊन सामोऱ्या येतात.
आणि गंमत म्हणजे 'साधू' वर्गातल्या अपेक्षा अपल्याकडूनच व्यक्त केल्या जातात.
कसला वैताग येतो माहितीये?
चिडचीड होते अगदी.
अशी परिस्थिती समोर उभी राहते..वारंवार..
पण प्रत्येकवेळी एकाच पद्धतीने react होतो आपण..सवयीने!
पण आजकाल ना एक मजेशीर खेळ खेळते मी मनातल्या मनात.
त्याला नाव पण दिलंय मी!

कॅलिडोस्कोप.

आठवतोय?
...हो तोच!
जरा दिशा बदलली हाताची की आत दिसणारी नक्षी वेगळी!
जरा दिशा बदलली मनातल्या विचारांची की वेगळी शक्यता आपल्या वागण्याची.
लहानपणाचा खेळ पण आता वेगळ्या स्वरूपात खेळायला काय हरकत आहे?
याने होतं काय माहितीये?
आपण कसे वागू शकतो याचे वेगवेगळे पर्याय आपल्या लक्षात यायला लागतात हळूहळू.
आणि वेगळा पर्याय म्हणजे वेगळा परिणाम.
असे केल्याने चिडचिडीच्या जागेवर विचार केला जातो आणि जगण्यातली गम्मत लक्षात यायला लागते.
मग मला माझ्या आणि शेजाऱ्यांमध्ये भिंत दिसते पण माझ्याकाडून जाईच्या वेलाच्या रूपात मैत्रीचा हात पुढे केलाय मी हे पण जाणवतं!

माझ्या या प्रयत्नांमुळे मग मलाच छान वाटतं आणि मी नव्या उत्साहाने वेलाच्या मुळाशी असलेल्या मातीत हलक्या हाताने खत मिसळते!



Thursday, 21 July 2016

प्रार्थना

प्रार्थना

पाण्याच्या थेंबातली
तहान मला समजू दे
अन्नाच्या कणातली
भूक जाणवू दे

डोळ्यातल्या पाण्यातली
वेदना मला कळू दे
हातावरच्या रेषांमधले
कष्ट उमजू दे

समजू दे मनामनातून
बांधायची असते एक वाट
आपले-परके,माझे-तुझे
विसरून जायचे असते क्षणात

जागे असू दे भान माझे
जगण्यातल्या आपुलकीचे
सुखासोबत दु:खदेखील
हळूच आहे कुरवाळायचे

अर्थाशिवाय शब्द नुसते
पोकळ आहेत समजू दे
देव नको आधी मला
'माणूस'होणेच जमू दे!



Saturday, 19 December 2015

अनाम रस्त्यावरून..

अनाम रस्त्यावरून
तुझा हात हातात घेऊन चालायचंय

एखादी कविता सांगायची
एक ओळ गुणगुणायची..

टक लाऊन बघायचीय
आभाळात दूर दूर जाणारी
एखादी बगळ्यांची माळ..

मला वेढून घेतलेल्या
तुझ्या हाताच्या उबेत,

हळूहळू विरघळणारी
मनातली एक एक वेदना

कापसा सारखी हलकी होऊन
ढगांबरोबर दूर जातांना
बघायचीय मला..

डोंगराच्या टोकाशी जाऊन
खालच्या एखाद्या दरीत
खोल खोल डोकावायचंय

पोटातल्या अनामिक भीतीला
तू माझ्या सोबत असलेल्या
एखाद्या क्षणाचं अप्रूप सांगायचंय.. 

सूर्योदय होतांनाचे
आभाळाचे रंग सारे

दिवस एखादा उगवतांना
तुझ्या सोबत बघायचे आहेत..

असे खूप खूप एखादे राहिलेय,
जगता जगता जगायचेच राहून गेलेय..

आता निदान एखादा सूर्यास्त तरी
आयुष्याच्या उतरणीला
तुझ्या खांद्यावर डोके टेकवून
मन भरून बघायचाय...!

-अनन्या.