Tuesday, 27 May 2014

एकदातरी!

माझ्यातून उगवते पुन्हा एक नवे वर्तुळ
प्रसरण पावते, छेद देत माझ्यातल्या ‘मी’ला
नवे उमाळे फुटतात, स्थिरावतात           

भरतीच्या लाटा आवेगाने पुढे झेपावतात
किनाऱ्याची आस नकोशी वाटते
मुक्त,बेबंद झेप आवरेनाशी होते
वर्तुळाचा वेगही अनावर होतो
माझ्यातल्या मला एक वेगळी जाणीव देतो
अमूर्त एक क्षितीज मला सारखे साद घालते
बंध माझ्याभोवतीचे
पाऊल माझे मागे खेचते
एकदाच,
ओसंडून जावू दे ना हा आवेग
एकदाच,
पण अनुभवू दे ना
नाविन्याचा हा उन्मेष
इंद्रधनू रेखू दे ना मला माझ्या आभाळावर
एकदाच

घनभर निळाईचा रंग मला लेवू दे! 

-अनन्या 

Monday, 19 May 2014

जाणीव

कळलेच नाही मला
कधी मी हात सारे सोडले
माणसांसहित गाव माझे
वेगात मागे टाकले
धावतांना असे मी
श्वास मोजून आणले
काळजाचे भाग काही
दूर दूर राहिले.

सोडले जे हात त्यांचे
स्पर्श झाले बोलके
टोचले वाटेत काही
हलकेच त्यांनी काढले
पडत,चुकत चाललो मी,
विश्व नवे घडविले
सोबतीने आज त्यांच्या
पाऊल माझे पडले पुढे.

जरी आज मी आकाशी
उंच उंच विहरतो
दोर हाती घेऊन त्यांचा
जल्लोष मलाही दिसतो
स्वप्न माझे पूर्ण करण्या
स्वत:स ही ते विसरले
काचलेले हात त्यांचे
मी मनाने जाणले.

द्यायचे ते देऊन सारे
दूर उभे कृतार्थ ते
मागणी काहीच नाही,
हिशोब नाही कुठले
परतून आज मागे
त्यांच्यात पुन्हा मी नव्याने
कष्ट्लेले हात त्यांचे
हळू कुरवाळूनी सन्मानिले.

-अनन्या

Thursday, 15 May 2014

मनाच्या मनातून..



मुक्त कवडसे मनी दाटले, अलगद उत्कट
स्मरता अवखळ रंगीत काही, काही अस्फूट

मन रमते सहज जरासे मागे मागे
नीतळ अनामिक सुख-दु:खांचे हळवे धागे  


शोधत जाता खोलखोलवर मागोव्यावर
पाऊलखुणांची चाहूल रेषा, उगीच वरवर

मनाच्या मनातून..
वाटते आपलेसे माझे कोणी
असते सोबत माझ्यासाठी, आश्वासक कोणी  


मी वळून बघता कसे अचानक अदृश्य होई
कोणा न कळे, गुपित आमचे तसेच राही              

कसे जुळले हे, ओढ अनामिक अतूट नाते.
कुठली जवळीक, प्रकाश-छाया खेळ मांडते

अवचित येते समोर आणि मी सावध नसते,
समजत नाही कसे कधी पण मर्म गवसते

सुखावते मन, नवजात उमलते कविता त्यातून!

मनाच्या मनातून..
असे ऋतू आणि असे ऋतूंचे बहर सोहळे
निळ्यासावळ्या आकाशी फुलले अगणित रंगांचे जाळे

स्वप्नपागोळ्या थेंब बरसले, रिमझिम रिमझिम
शब्द वहाते अमृत सरिता, झरझर झरझर  

क्षण खुलले, मनी खुलते आस नवी
मनी मानसी जाग येते अशीच खरी!


-अनन्या 



Sunday, 11 May 2014

माऊली

जन्म तान्हुल्याचा
पान्हा माऊलीचा
मन माऊलीचे झाले
शब्दातीत                  

अवघा जीवनरस
पाझरे क्षणात
स्वत्व धावले
हृदयाकडे


मांगल्य सारे
उरात दाटले
स्तन जडावले
बाळासाठी


चैतन्य चोखून     
शांत तृप्त झाले
थेंब अमृताचे
बाळमुखी


सुख सोहोळ्याची
सांगता झाली
झाला जन्म माऊलीचा
कृतार्थ, धन्य!

-अनन्या 

Friday, 9 May 2014

स्वप्न

विसावू दे जरासे  
तुझ्या बाहुपाशी
सख्या रे नीज दाटलेली  
पापण्यांत कधीची

व्यथा वेदना पार तळाशी
नीतळ मन होई
गारव्याची लहर मुलायम
जवळ तुझ्या नेई

अंधार हवासा वेढलेला
असाच राहू दे
श्वासाची लय हलके हलके
तुझ्यात मिसळू दे

पीस सुखाचे मऊ मखमली
अशी झोप यावी
नक्षत्रांची भरून ओंजळ
स्वप्न उभे दारी


-अनन्या 

Saturday, 3 May 2014

स्पर्श



खरा खराच वाटतो
क्षण सुखाचा स्पर्श असा
क्षणभरातच संपतो   
मागे उरतो केवळ, 
आठववर्ख फसवा  

नश्वर अवघी स्पंदने तरी    
लागले हवे हवे चे पिसे
जाळ्यातून सुटतांनाही
श्वास मागेच खेचतो    

वर्तमान स्त्रवतो अविरत
अटळ जाणिवांचा आवेग  
एकरूप शरीरांचा
आलेख मार्ग शोधतो.

गाढ गहिऱ्या वासनेचे
रुजते ऋण ओळखीचे
स्पर्श चैतन्याचा पेशीत
कोण जागतो, जागवितो?

-अनन्या